Twee feestjes voor een roman

Gepost op: 20/01/26

Na twee poëziebundels, een verhalenbundel en wat verspreid werk, verschijnt in maart mijn eerste roman: Tijd van dwang (Horizon/Overamstel Uitgevers).  

Tijd van dwang vertelt het levensverhaal van Cel Mans, die tijdens zijn dwangarbeid in nazi-Duitsland (oktober 1942 - mei 1945) een dagboek bijhield op elk velletje papier dat hij kon bemachtigen. Driekwart eeuw later leest zijn kleinzoon Peter het dagboek in het familiehuis, op het moment dat de wereld maandenlang op slot gaat. De herinneringen aan zijn grootvader, de verhalen van zijn moeder en dagboekfragmenten mengen zich tot een fascinerend geheel door elkaar. 

Iedereen is welkom op een van de twee boekvoorstellingen:

Dinsdag 17 maart om 20 uur in de Hnita Jazz Club in Heist-op-den-Berg (by Het Voorwoord), met een interview door auteur Kris Van Steenberge

Zondag 22 maart om 14.30 uur in Museum M in Leuven (by Barbóék)

Oproepingsbevel

Gepost op: 11/10/25

In 1942 was 11 oktober een zondag. Die middag kreeg mijn grootvader Cel een oproepingsbevel voor gedwongen 'Arbeitseinsatz' in Duitsland. Hij was de eerste lichting die onder de nieuwe wet viel. Op slag was zijn honger over.

Die 11 oktober markeert ook het begin van zijn dagboek, dat tweeënhalf jaar bestrijkt. Tweeënhalf jaar van dwangarbeid, honger en angst maar ook van blijvende vriendschappen. Het dagboek vormt het uitgangspunt van mijn roman, die in maart verschijnt bij Horizon/Overamstel Uitgevers.

De titel en de cover worden binnenkort onthuld.

 

 

Groot nieuws!

Gepost op: 27/08/25

De handtekeningen zijn gezet. In het voorjaar verschijnt mijn (eerste) roman bij Horizon/Overamstel Uitgevers.

De kern van de roman vormt het oorlogsdagboek van mijn grootvader, dat bij de ondertekening van het contract mee op tafel lag. Ik hoop dat uit de blik op zijn foto goedkeuring spreekt voor dit bijzondere project.

Ik ben veel dank verschuldigd aan twee fijne mensen die ik de voorbije weken meermaals mocht ontmoeten: uitgever Geert Cortebeeck en Katrien De Loose die me zal begeleiden bij de finale afwerking van de roman.

Meer nieuws volgt later!

 

 

Uitzicht met ademtocht

Gepost op: 29/01/25

Bij het begin van Poëzieweek publiceer ik hier graag het gedicht dat ik schreef voor de expo 'The Highlands and Beyond' die zaterdag 1 februari van start gaat. Op de vernissage (20 uur) lees ik dit en nog enkele andere gedichten voor, ook van Wislawa Szymborska.

De expo toont op imposant formaat afgedrukte foto's van de Schotse hooglanden, gemaakt door Bart Michiels, bekroonde fotograaf van National Geographic, en zijn collega Marc Vleugels.

Van 1 tot 16 februari in VTC De Mixx, Asbroek 1, Herselt.

Toegang gratis. Receptie na de vernissage.

 

Het kan erger

Gepost op: 06/11/24

Op de ochtend dat we wakker werden in een slechtere wereld, had ik een trip naar Amsterdam gepland. Goeie timing, zo zou ik niet als een nieuwsjunk aan het infuus van de media hangen (wist ik veel dat alles bij mijn vertrek al duidelijk zou zijn). Het gaf me de kans om te reflecteren over deze kwestie: biedt het idee dat alles nog erger kan enigszins troost? Zowel in de details van het dagelijks leven als in de grote levensvragen of maatschappijkwesties.

Ik had meteen een goed vertrekpunt voor mijn bespiegelingen, want in Rotterdam bleef mijn trein drie kwartier staan. Een defect rijtuig op het spoor naar Schiphol, omleiding via Leiden. Het had erger gekund. Ik had in Antwerpen mijn aansluiting gehaald en in Amsterdam had ik toch een uurtje marge genomen om nog iets te eten voor mijn afspraak. Dan maar een korte lunch.

Of geen lunch, want in het eetcafé van mijn afspraak had de kok zich ziek gemeld. Ach, er zijn ergere dingen, ik kon nadien mijn honger stillen met een boeiend gesprek over literatuur. En natuurlijk hadden we het ook over de actualiteit van de dag. Kan het allemaal nog erger nu ook de States, na eerder Rossyja en Jahweh’s Beloofde Land verworden zijn tot dat wat ze ooit bestreden of waaronder ze leden, een autoritaire staat met een narcistische gek als leider? Want ja, dat is natuurlijk nog wat anders dan een treinvertraging of een gemiste lunch.

Ik ben er niet uit. We hadden geen antwoord. Vaak weten we ook gewoon niet of het nog erger kan. Tegelijk kunnen we altijd wel vermoeden dat het zo is. Geeft dat troost? Of jaagt dat angst aan? Zorgt het voor berusting? Daar neigde mijn gesprekspartner naar.

Op de terugweg ondervond ik dat het inderdaad altijd erger kan. In Rotterdam stond de trein opnieuw stil, alwéér door een defect voertuig op het spoor voor ons. De treinbegeleider werd al ingeseind, hij gaf een schatting door voor het aantal reizigers – ik zag in gedachten al de bussen voor evacuatie komen aanrijden.

Maar kijk, wat later was er opeens iets hersteld en de trein zette zich weer in beweging. Ik mazzelde zelfs met mijn aansluiting in Mechelen. Ondertussen kon ik met die meervoudige pech ook wel lachen, want hey, er zijn blijkbaar nog ergere spoorwegmaatschappijen dan de NMBS.

Enfin, we zullen dus moeten afwachten. Misschien wordt er, wanneer we het niet verwachten, wel ergens iets hersteld.

 

(De foto hieronder nam ik die dag na mijn gesprek met Jamal Ouariachi. Toen we het eetcafé verlieten, liepen we plots Niña Weijers tegen het lijf, die ik een paar jaar eerder al ontmoette. Blij toevel gevat in een onbeholpen selfie.)